سیاه تر از ظلمات اسکندر

تاریکی جهل است

و ارمغانش

به جای آب حیات

چشمۀ زهرابی است

که به مرداب نیستی جاریست.

شب آمد تا شب وصلم دهد یاد

دهد خاک وجودم جمله بر باد

یقین می سوخت فایز زآتش دل

نمی کردش گر آب دیده امداد

نزدیک که می آیی

دورتر می شوی از من

وقتی حواست جایی

جا مانده است.

شاید هر کداممان

بریده ای از یک زندگی در گذشته ایم

تکه های پراکندۀ یک پیکر

و تو

قلب منی بی گمان

و من

کتابی که یک روز در خلوت کتابخانه ای ورق زده ای

بالشم بوده ای بی گمان

که خواب های بسیاری بر تو دیده ام.

تو را دوست دارم چون نان و نمک

چون لبان گُر گرفته از تب

که نیمه شبان در التهاب قطره ای آب

بر شیر آبی بچسبد

تو را دوست دارم

چون لحظۀ شوق، شبهه، انتظار و نگرانی

در گشودن بستۀ بزرگی

که نمی دانی در آن چیست

تو را دوست دارم

چون سفر نخستین با هواپیما

بر فراز اقیانوس

چون غوغای درونم

لرزش دل و دستم

در آستانۀ دیداری در استانبول

تو را دوست دارم چون گفتن «شکر خدا زنده ام.»

تو همان شعری

که دهان به دهان

به دهان من رسیده است

تو را برای هیچ کس نخواهم خواند.

آن که به وقت خداحافظی

دست تکان می دهد در هوا

دارد انگار شیشه ای را پاک می کند

آری! به هنگام خداحافظی

جهان گویا دو نیم می شود

با شیشه ای نامرئی.

سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم

آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم

امام فخر رازی

*عنوان از رسول یونان:

یاد عزیزت از همه ی یادها جداست / ای من فدای چشم تو، یادت جدا بخیر

با چشم های خیره نگاهم چه میکنی؟

در من، منی که ما شده پیدا نمیکنی!

مسیح مسیحا

*عنوان از صادق رمضانیان:

یک نفر هست که خود نیست ولی خاطره اش/ صبح ِ هر روز مرا سخت بغل می گیرد

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست

خنده ای زآن لب ِ شیـرین شکـربار بیـار

حضرت حافظ

*عنوان نیز از حضرت حافظ:

در تیره شب ِ هجر ِ تو جانم به لب آمد / وقت است که همچون مه تابان به درآیی