خوبِ من مردانگي را خوب معنا كرده اي

هر زماني گم شدم، من را تو پيدا كرده اي

دوره ي دلهاي فولاديست امّا اي رفيق!

در وفاداري گُلم! همّيشه غوغا كرده اي

سالهايِ سالْ ازْ آن روزگاران رفت و باز

مانده اي در پايِ عهد و با دلم تا كرده اي

شوقِ آن شبهاي مسجد، آنهمه امّن يجيب!

خاطرات تلخ و شيرين را تو احيا كرده اي

مرگِ آن قو در غزلْ شعرم پريشان كرده بود

شعرِ من را ناز همچون قويِ زيبا كرده اي

عهدِ دانشجويي و آن روزهايِ بي نظير

بازگشتي بر دلم از دلخوشيها كرده اي

در چنين عهدي كه معنايي ندارد دوستي

در رفاقتْ خويش را چون دُرّ يكتا كرده اي

مي سرايم از تو و هر دمْ دعا گوي تو ام

بر لبم ورد خدايا را شكوفا كرده اي

از خدا ميخواهم امشب آرزوهايِ تو را

چونكه دردِ سخت امروزم مداوا كرده اي

پي نوشت: اين غزل را در سحرگاه ليلةالرغايب سرودم و براي مخاطب خاصش بهترينها را آرزو كردم.

توضيحات: مرگ قو، عنوان غزلي از دكتر مهدي حميدي شيرازي است.

چشمانِ سياهت دلم از راهْ به دَر كرد

افسوس كه از كُشتنِ من صرف نظر كرد

تا چوبه ي اعدامِ تو من آمدم، امّا

آن قاضيِ درگاهْ مرا فكرِ دگر كرد

انگارْ كه دنيا به سَرم ريخت چو دلدار

از قلبِ منِ دلشده ي زارْ گُذر كرد

بي آنكه گشايد گِرهي از دل مسكين

سرتاسرِ دنيايِ مرا زير و زبر كرد

يك روز مرا بُرد به بازارِ محبت

ايامِ دگرْ قسمتِ من خونِ جگر كرد

من با كه بگويم كه دلآرامْ، دلم را

قربانيِ يك وسوسه ي زودگذر كرد!

همين كه خاطره داري تو بامن، اين خوب است

وَ گاه گاه به فكرِ مني، همين خوب است

تو در خيالِ مني... من چقدر خوشبختم!

چقدر گرميِ اين عشقِ آتشين خوب است!

من از نوازش دستت به دورم، امّا شُكر...

هوايِ شعرِ من از يادِ نازنينْ خوب است

شب است و عطرِ خوشت در ميانِ شب بوهاست

نسيم مي وزد اينجا، بنابر اين خوب است

تو رازِ تازه شدن را چه خوب مي فهمي!

شكفتن گُلم از گُل فقط چنين خوب است

دوباره شاعرِ چشم تو اَم دراين باران

غزلْ براي تو گفتم، بخوان ببين خوب است؟

خرابِ ديدن آن لحظه ام كه پاي غزل...

به خط خوش بنويسي كه...آفرين خوب است!

چطورش را نمی دانم...

ولی یک شب که خوابم رفته بود

از چشم و دل دل می زدم تا صبح،

گمان کردم که بیمارم.

ولی ناگاه فهمیدم که در قلبم

یکی نام تو را با شور میخواند.

و من آنگاه دانستم که کار دل تمام است و

هوای عشق تو پر کرده قلبم را.

در آن دم قطره هایی گرم از اشکم

به روی گونه هایم راه می پیمود.

و من با شوق، وصلت را

تمنا از حریم کبریا کردم.

خدا را من صدا کردم.

دعا کردم که امشب را

،که هستی همنوا با من،

کند ارزانی ام یک شب.

تا بجنبم به خودم کار من از کار گذشت

سایه دست اجل از سر دیوار گذشت

باورم نیست غریبانه ترین هجران را

خاک بر سر شدم، او از دل آوار گذشت

آنکه عمری نگران بود به احوال دلم

محو رویا شد و از قلب من زار گذشت

بی تو مادر دل من از نفس افتاد و برید

خون شد و غیر تو از خیر کس و کار گذشت

دست پرمهر تو آرامش جان بود ولی

از چه رو سرد شد و از تب ایثار گذشت؟

بعد از آن صبح بدآهنگ و جگرسوز فقط

چشم بارانی ام از وادی تکرار گذشت

خوب من! رفتنت اندیشه شهری آشفت

ذکر خیرت همه از کوچه و بازار گذشت

اینهمه صحبت پر سوز و حکایت مادر!

حرف دل بود که از دفتر اشعار گذشت

بی تو از هر چه که دلبند ترین دلزده ام

((پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین)) دلزده ام

گُنگ چون حاصل یک وصلت فامیلی تلخ

مثل گیجی که نشد سقط جنین دلزده ام

کام جان تلخ شد از زندگی بی تو و من

از می و ساقی و لعل شکرین دلزده ام

ماه شبهای من ای رونق شب بیداری!

پنجه خالی زده ام باز و غمین...دلزده ام

((دلبرم عزم سفر کرد، خدا را یاران!))

من گرفتار غم و خاک نشین دلزده ام

دست پتیاره پاییز زمین پیرم کرد

من ازین حال و هوا قطع یقین دلزده ام

امشب از یاد تو لبریزم و مثل همه شب

بی تو از هر چه که دلبند ترین دلزده ام

بهترین معیار و ملاک شناخت حق از باطل چیست؟

پاسخ این سؤال را مى توان با توجه به آیه 1 سوره «فرقان» بدست آورد، در این آیه مى خوانیم: «پر برکت و زوال ناپذیر است خدائى که «فرقان» را بر بنده اش نازل کرد..

......بقیه در ادامه مطلب.........

هان! ميان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نيست. ـ از آن حضرت درباره معناى اين سخن سؤال شد. امام، انگشتان خود را به هم چسباند و آنها را ميان گوش و چشم خود گذاشت ـ و آن گاه فرمود: باطل اين است كه بگويى: «شنيدم» و حق آن است كه بگويى: «ديدم».

 .......بقیه در ادامه مطلب..............

چهل حدیث در مورد حق و باطل   

وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَـكْـتُمُوا الْحَقَّ وَ اَ نْتُمْ تَعْلَمونَ؛[سوره بقره، آيه ۴۲]

حق را با باطل مخلوط نكنيد، و حقيقت را با اين كه مى دانيد، پنهان نكنيد...

.........بقیه در ادامه مطلب

428 (نهج الفصاحه –پیامبر اکرم(ص)

اقبل الحقّ ممّن أتاك به من صغير أو كبير و إن كان بغيضا بعيدا و اردد الباطل على من جاءك به من صغير أو كبير و إن كان حبيبا قريبا.

سخن حق را از هر كه شنيدى به پذير اگر چه دشمن و بيگانه باشد و ناحق را از هر كه شنيدى نپذير اگر چه دوست و نزديك باشد.