دنیایم ساعتی شده که عقربه اتفاقاتش مرتب دور میزند

می چرخد و می چرخد

گاهی به راست

گاهی فرود 

گاهی به چپ

و گاهی نیز فراز

راست می گویند

خوشی به آدمیزاد نیامده!

"گلی تنها"

تمام دلتنگی هایم را به دار می آویزم

باز هم می ایستم

خداوندا میدانم که ایستادگی ام را می سنجی 

در برابر تمام مشکلات تمام قد می ایستم

و تنها در برابر تو به خاک می افتم

"گلی تنها"

دلم خون شد از این افسرده پاییز 
از این افسرده پاییز غم انگیز 
غروبی سخت محنت بار دارد 
همه درد است و با دل کار دارد 

                                     #فریدون_مشیری

((من از بینـــــوایــــــی نیم روی زرد))

که آن آشنــــــا روی من زرد کــــــرد 

همان آشنـــــایی که بیگانه شـــــــد 

به وقت کمک رفت و چون سایه شـد 

همان آشنـــــــایی که نشناختــــــــم

 ولی زندگــــــی را به او باختـــــــــــــم 

کنون از گذشتـــــــه سرودن چه سـود 

همان به که او رفـــت و قسمت نبــــود 

صداقـت همیشه به جا ماندنی اســت 

وفا در همه مسلکی خواستنی است

 نترسیـــم مــــا هرگــز از کار راســــت 

بگــــو با بدان دشمنی از شمـــــــاست

 کـــه وجدان خود را چو قاضی کنیــــــــد

 بجز آه حســـــــــرت نبایــــــد کشیــــــد

بدان ای خردمنــــــد اهل بهشـــــــــــت

خدا در وجــــــود تو پاکی سرشــــــــــت

 مرو هیچ راهــــــــی که نامرد رفــــــــت

که گرمای رحمــــــت بدان درد رفــــــــت

 چو در راه حق بــــر تو آتش گذشـــــــــت 

بســـان سیاوش به تو ســــرد گشــــــت 

همــــه حال خـــود را به یزدان سپـــــــــار 

که نامـــــت به عالــــم شـــود ماندگــــــار

                                  در این سرما بهاری خواهد آمـد؟

گلي خوش بو، با قلبـي پر از عشق         

                                  به اين گلـدان خالي خواهد آمـد؟

يكـــي آيـــد كـــه با احســـاس گويد         

                                  به مجنونی كه ليلي خواهد آمـد؟

نگين روشنـي بخشـي چو خورشيد         

                                  به شبـهاي سياهي خواهد آمـد؟

                  تو کجـای این زمینه، از چه خاکی شده خسته

نمي دونم كه كجايي، يكـي ميگـه دور دورايي

                  تو سويسي يا كه دانمـارك،‌كي پر و بالتو بسته

وقتي كه كل كل مي كرديم يادته توي سمينـار

                  من مي گفتم، تو مي گفتـي،‌يه عالم راز نگفته

شهر ما چه با صفا بود وقتي دوستام همه بودن

                  اون صفـــا و مــهــربـونـي بعـد اونـا ديگــه رفتــه

هـر كـدوم يه جـاي دنيــا، شايــدم غريـب و تنـها

                   ولي يادشــون هميشــه، تـوي يـاد ما نشسته

به دوستی دوستان مهربان سوگند

به آن نمک که خوردی، به بوی نان سوگند

گله نمي كنم از بد عهدي ايام

به عهد و وفاداري دوستان سوگند

اگر چه نارفيق مرا هزار خنجر زد

به دست يا علي تا پاي جان سوگند

گذشته‌ها گذشت و اين نيز بگذرد

به اشك و ناله‌ي عاشقان سوگند

دلم نشان ز تو دارد، تو اي رفيق شفيق

خدا خودش گواه، به اين نشان سوگند

صدقه ات را داده ام مسافر

دیشب از خدا  

           مرگم را خواستم