آمد اما در نگاهش آن نوازش ها نبود

                                    چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

                                    عکس شیدایی در آن آیینه ی سیما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

                                    دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

                                    گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

                                    برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف

                                    گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من فریاد دل خاموش شد

                                    آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ

                                    آگه از درد دلم زان عشق جانفرسا نبود

ای نداده خوشه ای زان خرمن زیبایی ام

                                    تا نبودی در کنارم زندگی زیبا نبود

 

ابوالحسن ورزی

اجرای بی نظیر شعر را با صدای استاد بنان را بشنوید

^{در کوی بتان نیست کسی زار تر از من}

                                     ^{در پیش عزیزان جهان خوارتر از من}

^{گفتی که مرا یار وفادار بسی هست}

                                     ^{هستند ولی نیست وفادار تر از من}

^{گر طالب آنی که به یاری بنشینی}

                                     ^{بنشین که تورا نیست کسی یارتر از من}

^{چون غنچه اگر سینه ی تنگم بشکافی}

                                     ^{دانی که نبوده ست دل افگار تر از من}

 ^{خلق دو جهانست گرفتار تو لیکن}

                                     ^{در هردو جهان نیست گرفتار تر از من}

^{امروز اگر عشق گناهست " هلالی"}

                                     ^{فردا نتوان یافت گنهکار تر از من}

 

^{هلالی جغتایی}

شب عبور شما را شهاب لازم نیست 

                                       که با حضور شما آفتاب لازم نیست 

در این چمن که ز گلهای برگزیده پر است 

                                       برای چیدن گل، انتخاب لازم نیست 

خیال دار تو را خصم از چه می بافد؟

                                       گلوی شوق که باشد طناب لازم نیست 

ز بس که گریه نگردم غرور بغض شکست 

                                       برای غسل دل مرده آب لازم نیست 

کجاست جای تو ؟ - از آفتاب می پرسم - 

                                       سوال روشن ما را جواب لازم نیست

ز پشت پنجره بر خیز تا به کوچه رویم 

                                       برای دیدن تصویر، قاب لازم نیست

 

قیصر امین پور

بار فراق دوستان بس که نشست بر دلم

                            می‌روم و نمی‌رود ناقه به زیر محملم

بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی

                            بار دلست همچنان ور به هزار منزلم

ای که مهار می‌کشی صبر کن و سبک مرو

                            کز طرفی تو می‌کشی وز طرفی سلاسلم

بارکشیده جفا پرده دریده هوا

                            راه ز پیش و دل ز پس واقعه‌ایست مشکلم

معرفت قدیم را بعد حجاب کی شود

                            گر چه به شخص غایبی در نظری مقابلم

آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو

                            تا نرسم ز دامنت دست امید نگسلم

ذکر تو از زبان من فکر تو از جنان من

                            چون برود که رفته‌ای در رگ و در مفاصلم

مشتغل توام چنان کز همه چیز غایبم

                            مفتکر توام چنان کز همه خلق غافلم

گر نظری کنی کند کشته صبر من ورق

                            ور نکنی چه بر دهد بیخ امید باطل

سنت عشق سعدیا ترک نمی‌دهی بلی

                            کی ز دلم به دررود خوی سرشته در گلم

داروی درد شوق را با همه علم عاجزم

                            چاره کار عشق را با همه عقل جاهلم

 

سعدی

 

 

 

خواند لیلایم "شبی مجنون نمازش را شکست"

شکوه کرد و "بی وضو در کوچه ی لیلا نشست"

 

خواند این را تا که من عاشق به معبودش شوم

بشکنم بتهای نفس و یار مطرودش شوم

گفتمش لیلای من پس این حکایت گوش کن

جان مجنون، راز مجنون را شنو، جان نوش کن

با تو مجنون میشوم تا درک لیلایم کنم

عشق را بر دل نهم تا ترک بتهایم کنم

گویمش یا رب تو را در چشم لیلا دیده ام

صوت اقراء بسم رب، جز لحن او نشنیده ام

من که اکنون بعد عمری یافتم لیلای خویش

روی زیبایت ببینم در دل دریاش بیش

گر بگوید بنده خاموشی کن و کفرم مگو

گویمش لیلی نشد اینک دلیل گفتگو؟!

آن خداوندی که زد نقش رخ لیلای من

با زبان یار گوید با من شیدا سخن

آن خداوندی که گوید بنده ام پرواز کن

گویمش پرواز من همراه لیلا ساز کن

گر بگوید بنده بس باشد دگر من را بخوان

گویمش در کثرت لیلا و من، خود را بدان

شاعر: محمد سعید پروانه

یک شبی مجنون به خلوتگاه ناز/
با خدای خویشتن می‌گفت راز

کی خدا نامم تو مجنون کرده‌ای/
بهر آن لیلا دلم خون کرده‌ای

 

متن کامل در ادامه مطلب...

سهراب سپهری در 15 مهر ماه 1307 در شهر کاشان به دنیا آمد. پدرش اسدالله سپهری کارمند اداره پست و تلگراف بود و هنگامی که سهراب نوجوان بود پدرش از دو پا فلج شد. با این حال به هنر و ادب علاقه ای وافر داشت. نقاشی می کرد، تار می ساخت و خط خوبی هم داشت.

 

بچه ها در کل آثارش یک کتاب به شعر به اسم هشت کتاب

و یک کتاب به نظم به اسم اتاق آبی (نویسنده وبلاگ)

 بقیه بیوگرافی در ادامه مطلب...

چون این شعر خیلی طولانیه همشو تو ادامه مطلب میزارم و البته دانلود فایل صوتی با صدای استاد خسرو شکیبایی

 

 

 

دشت هايي چه فراخ‌! 
كوه هايي چه بلند! 


در گلستانه چه بوي علفي مي آمد! 
من در اين آبادي‌، پي چيزي مي گشتم‌: 
پي خوابي شايد، 
پي نوري‌، ريگي‌، لبخندي‌. 

 

 

متن کامل در ادامه مطلب...

جلال الدین سادات آل احمد، معروف به جلال آل احمد، فرزند سید احمد حسینی طالقانی در محله سید نصرالدین از محله های قدیمی شهر تهران به دنیا آمد، او در سال 1302 پس از هفت دختر متولد شد و نهمین فرزند پدر و دومین پسر خانواده بود.

 

 

بقیه بیوگرافی در ادامه مطلب...