به اسم (پیرمرد چشم ما بود)

بچه ها منظور از پیرمرد نیما یوشیج یا علی اسفندیاری هستش

چشم هم اینجا دو معنی داره: یکی به معنای بصیرت و آگاهی هستش و یکی دیگه هم به معنای عزیز بودنه

این داستان جریان دوستی جلال با نیما و مرگ نیما از زبان جلال ال احمد هستش

بچه ها شاید یه سری توی کتاب ادبیات این داستان رو خونده باشن ولی این متن کامل تره

و آخر از همه هم باید بگم که یه خاطره از این درس سر زنگ ادبیات دارم  که آخر این پست میگم

خب اینم داستان فقط یه کم طولانیه...

بار اول که پیرمرد را دیدم در کنگرة نویسندگانی بود که خانة «وکس» در تهران علم کرده بود. تیرماه 1325. زبر و زرنگ می‌آمد و می‌رفت. دیگر شعرا کاری به کار او نداشتند. من هم که شاعر نبودم و علاوه بر آن جوانکی بودم و توی جماعت بر خورده بودم. شبی که نوبت شعر خواندن او بود –یادم است- برق خاموش شد. و روی میز خطابه شمعی نهادند و او در محیطی عهد بوقی «آی آدم‌ها»‌یش را خواند. سر بزرگ و تاسش برق می‌زد و گودی چشم‌ها و دهان عمیق شده بود و خودش ریزه‌تر می‌نمود و تعجب می‌کردی که این فریاد از کجای او در می‌آید؟... بعد اولین مطلبی که درباره‌ش دانستم همان مختصری بود که به‌عنوان شرح حال در مجموعه کنگره چاپ زد. مجله موسیقی و آن کارهای اوایل را پس ازاین بود که دنبال کردم و یافتم. 

بقیه در ادامه مطلب...

علي اسفندياري، مردي كه بعدها به «نيما يوشيج» معروف شد، در بيست‌ويكم آبان‌ماه سال 1276 مصادف با 11 نوامبر 1897 در يكي از مناطق كوه البرز در منطقه‌اي به‌نام يوش، از توابع نور مازندران، ديده به جهان گشود.او 62 سال زندگي كرد و اگرچه سراسر عمرش در سايه‌ي مرگ مدام و سختي سپري شد؛ اما توانست معيارهاي هزارساله‌ي شعر فارسي را كه تغييرناپذير و مقدس و ابدي مي‌نمود، با شعرها و راي‌هاي محكم و مستدلش، تحول بخشد. .در همان دهكده كه متولد شد، خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده ياد گرفت”.

بقیه بیوگرافی در ادامه مطلب...

تو را من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ تلاجن * سایه ها رنگ سیاهی

وزان دلخستگانت راست اندهی فراهم

تو را من چشم در راهم.

شباهنگام ، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام

گرم یادآوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم

تو را من چشم در راهم

زمستان۱۳۳۶
نیما یوشیج

* تلاجن : درختی است جنگلی

یک نفر دارد که دست و پای دائم‌ میزند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می‌دانید.

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن،
آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید،

متن کامل در ادامه مطلب...

هوا بارانی بود

پشت شیشه ایستاده بودم و به شیشه ی بخارگرفته می نگریستم

از ازدحام کوچه کم میشد

بوی عطر باران روی خاک

چشمها را بستم

یاد آن روز بارانی که باهم بودیم در خاطرم جان گرفت

هوا سرد و بارانی 

و وجود ما که از عشق پرحرارت بود

من بودم و تو و دیگر هیچ

دستهای گرمت را بر شانه های تکیده ام احساس کردم

بوی تنت که در عطر باران پیچیده بود...

به خود آمدم

گویی از خوابی طولانی بیدار شدم، چشم گشودم

من بودم و در و دیوار و پنجره و نم باران که بر شیشه میکوبید

و نسیمی که از لای پیجره موهایم را چنگ میزد، یادآور دستانت شد

لبخند و اشک با هم 

غم و شادی

عشق و نفرت

گویی دیگر مرزی نمیشناسند

کاش خاطراتت را هم با خود برده بودی

                                                                    "گلی تنها"

وقتی خاطرات خوشت به افکار تشویش آمیز تبدیل می شود

آمپر عشقت از صد به منفی صد بدل می شود

وقتی مآمن آغوشت جایگاه دیگری تصور می شود...

خونم به جوش می آید

دیگر روزها برایم توفیری نمیکنند

پس انتظار تبریک از من نداشته باش!

جای نه چندان خالی ام زود پر شد

ولی باز هم دنیا را به کامت آرزومندم

نمیدانم چرا همیشه در اوج خوشی به پایینم میکشانی

نمیدانم چرا 

شاید مغرور میشوم

شاید از یادت دور

اما اگر دوستم داری این روش خوبی برای به سمت خودت کشیدنم نیست

میدانی

آخر کمی نابود میشوم

دارم کم کم نابود می شوم

بگذار این چند صباح دنیا را خوش باشم

آخرت را جبران کن

"گلی تنها"