امشب به افتخار تو گویم غزل بیا
از جنس عاشقانه نه،از جنس گله ها

امشب بیا که با تو کمی درد دل کنم
دردی که اندرون دلم خفته سالها

یعنی کسی به قدر غزل ها نمی رسد
تنها تو می دهی به غزل های من بها

شاعر نمی توان بودن اینجا میان خلق
وقتی که از تو شعر تو را می کنند جدا

این حرف من اگرچه دلی را شکسته است
بی حرمتی به شعر و سخن می کشد مرا

وقتی که شعر بار زمان را نمی کشد
آیا سزد به شاعر او گفت:مرحبا؟!

گر این غزل ملال شما گشت معذرت
شادیم گر پسند کسی گشت حرف ما

فردوس اعظم

نمی داند دل تنها میان جمع هم تنهاست
مرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست

تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از من
خودش از گریه ام فهمید مدت هاست ،مدت هاست

به جای دیدن روی تو در خود خیره ایم ای عشق
اگر آه تو در آیینه پیدا نیست عیب از ماست

جهان بی عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکرار
اگر جایی به حال خویش باید گریه کرد اینجاست

من این تکرار را چون سیلی امواج بر ساحل
تحمل می کنم هر چند جانکاه است و جانفرساست

در این فکرم که در پایان این تکرار پی در پی
اگر جایی برای مرگ باشد! زندگی زیباست

فاضل نظری

سخت است هی باشد خیالت هی نباشی تو
هی من بسازم عشق را از هم بپاشی تو

من سایه ی سرد زمستان گوشه ی ایوان
فیروزه در فیروزه های روی کاشی تو

من صاف و ساده،متن یک احساس رو در رو
غرق ِ هزار اما و آیا و حواشی تو

شب آمده با یک بغل رویای چشمانت
شب آمده تا بر دل من خون بپاشی تو

با هر حضور سرد با هر گفتگوی گرم!
داری به هر صورت دلم را می خراشی تو

من بی قراری های یک ابر ِ زمینگیرم
ابری که نیت کرده بارانش تو باشی تو

زهرا نعمتی

مست آمدم اي پيـــر که مستـــانه بميــرم
مستـانه در اين گـــوشـه ي ميـــخانه بميـرم...

در زنــدگي افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق
بگذار که در مرگ هــــم افســــانه بميـــــرم...

شهریار

چو بستی در به روی من به کوی صبر روی کردم
چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو
به خود باز امدم نقش تو در خود جست وجو کردم

صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را
ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم

از این پس شهریارا ما و از مردم رمیدن ها
که من پیوند خاطر را با غزالی مشک مو کردم

استاد شهریار

مهی که مزد وفای مرا جفا دانست
دلم هر آنچه جفا دید ازو وفا دانست

روان شو از دل خونینم ای سرشک نهان
چرا که آن گل خندان چنین روا دانست

صفای خاطر آیینه دار ما را باش
که هر چه دید غبار غمش صفا دانست

گرم وصال نبخشند خوشدلم به خیال
که دل به درد تو خو کرد و این دوا دانست

تو غنچه بودی و بلبل خموش غیرت عشق
به حیرتم که صبا قصه از کجا دانست

ز چشم سایه خدا را قدم دریغ مدار
که خاک راه تو را عین توتیا دانست

[هوشنگ ابتهاج - سایه]

دور از غم بي شمار بودم با تو
آرام و خوش و قرار بودم با تو
غمگينم و درد مي كند احساسم
پاييز شدم ، بهار بودم با تو

الياس صبوري صمديار

هوامو نداشتی هوایی شدم 

چه کابوس بی انتهایی شدم

 

نگاهت منو زیرو رو میکنه

منو با دلم روبرو میکنه

 

منو دست بسته تو و قلب خسته

که هرکی رسیده یه جاشو شکسته

 

ولی حسن عاشق به دیوونگیشه

یه وقتایی کوه هم دلش ابری میشه

 

ابری شو خاطره هاتو بگو

بارون شو یاد من عشقو بیار

 

من میرسم به تو آخر کار، بارون ببار

 

من بی قرار توام ، بی قرار

بیرون بیارم از این انتظار

عاشق شدم مثل ابر بهار ، بارون ببار ...

 

خواننده تیتراژ : محمد اصفهانی

 

حال همه ما خوب است 

اما

تو باور مکن ...

 

منبع: از دکلمه خسرو شکیبایی

کجایی سعدی؟؟؟

آن زمان ها دیگر گذشت

حالا بنی آدم " ابزار " یکدیگرند

 

منبع: سایت تالاب