هر چـه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو

صد دو بیتی، صد غزل  دارم و حتی یک بغل

                                     شعر های خوب نیمایی تمامش مال تو

ضرب و آهنگ غزلهایم صدای پای توست

                                     این صدای پای رویایی تمامش مال تو

وسعت آرام اقیانوس آرام دلم

                                     ای پری خوب دریایی تمامش مال تو

خوب یادم هست گفتی عشق، یک بخش است

                                     بخش کردم، عشق یک بخشی تمامش مال تو

عشق من عشق زمینی نیست باور کن عزیز

                                     عشقم این عشق اهورایی تمامش مال تو

باز هم بیت بد پایان شعرم مال من

                                     بیت های خوب بالایی تمامش مال تو....!!!

احمدرضا نصیری

                                    باز آ که شب بدون تو فردا نمی شود

قفل دری که بین من و دست های توست

                                    در غایت سیاهی شب وا نمی شود

ورد من است نام تو هر چند گفته اند

                                    شیرین دهن به گفتن حلوا نمی شود 

عشق من و تو قصه ی تلخ مصیبت است

                                    می خواهم از تو بگسلم اما نمی شود

ای مرگ همتی که دل دردمند من

                                    دیگر به هیچ روی مداوا نمی شود 

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم

                                    احساس سوختن به تماشا نمی شود 

قلبی که همچو مشعل نم دیده شد خموش

                                     دیگر به هیچ بارقه گیرا نمی شود

درد مرا ز چهره ی خاموش کس نخواند

                                      چون شعر نا سروده که معنا نمی شود

باید ز هم گسست قیود زمانه را

                                       با کار روزگار مدارا نمی شود 

عباس خیرآبادی

نیشابور سال 1352

                                 بوسه ی اوست که چون مُهر به پیشانی ماست

شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار

                                 باز هم پنجره ای در دل سیمانی ماست

موج با تجربه ی صخره به دریا برگشت

                                 کمترین فایده ی عشق، پشیمانی ماست

خانه ای بر سر خود ریخته ایم اما عشق

                                 همچنان منتظر لحظه ی ویرانی ماست

باد پیغام رسان من و او خواهد ماند

                                  گرچه خود بی خبر از بوسه ی پنهانی ماست

فاضل نظری

                                    چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

                                    عکس شیدایی در آن آیینه ی سیما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

                                    دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

                                    گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

                                    برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف

                                    گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من فریاد دل خاموش شد

                                    آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ

                                    آگه از درد دلم زان عشق جانفرسا نبود

ای نداده خوشه ای زان خرمن زیبایی ام

                                    تا نبودی در کنارم زندگی زیبا نبود

ابوالحسن ورزی

اجرای بی نظیر شعر را با صدای استاد بنان را بشنوید

                                     ^{در پیش عزیزان جهان خوارتر از من}

^{گفتی که مرا یار وفادار بسی هست}

                                     ^{هستند ولی نیست وفادار تر از من}

^{گر طالب آنی که به یاری بنشینی}

                                     ^{بنشین که تورا نیست کسی یارتر از من}

^{چون غنچه اگر سینه ی تنگم بشکافی}

                                     ^{دانی که نبوده ست دل افگار تر از من}

 ^{خلق دو جهانست گرفتار تو لیکن}

                                     ^{در هردو جهان نیست گرفتار تر از من}

^{امروز اگر عشق گناهست " هلالی"}

                                     ^{فردا نتوان یافت گنهکار تر از من}

^{هلالی جغتایی}

شب عبور شما را شهاب لازم نیست 

                                       که با حضور شما آفتاب لازم نیست 

در این چمن که ز گلهای برگزیده پر است 

                                       برای چیدن گل، انتخاب لازم نیست 

خیال دار تو را خصم از چه می بافد؟

                                       گلوی شوق که باشد طناب لازم نیست 

ز بس که گریه نگردم غرور بغض شکست 

                                       برای غسل دل مرده آب لازم نیست 

کجاست جای تو ؟ - از آفتاب می پرسم - 

                                       سوال روشن ما را جواب لازم نیست

ز پشت پنجره بر خیز تا به کوچه رویم 

                                       برای دیدن تصویر، قاب لازم نیست

قیصر امین پور

                            می‌روم و نمی‌رود ناقه به زیر محملم

بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی

                            بار دلست همچنان ور به هزار منزلم

ای که مهار می‌کشی صبر کن و سبک مرو

                            کز طرفی تو می‌کشی وز طرفی سلاسلم

بارکشیده جفا پرده دریده هوا

                            راه ز پیش و دل ز پس واقعه‌ایست مشکلم

معرفت قدیم را بعد حجاب کی شود

                            گر چه به شخص غایبی در نظری مقابلم

آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو

                            تا نرسم ز دامنت دست امید نگسلم

ذکر تو از زبان من فکر تو از جنان من

                            چون برود که رفته‌ای در رگ و در مفاصلم

مشتغل توام چنان کز همه چیز غایبم

                            مفتکر توام چنان کز همه خلق غافلم

گر نظری کنی کند کشته صبر من ورق

                            ور نکنی چه بر دهد بیخ امید باطل

سنت عشق سعدیا ترک نمی‌دهی بلی

                            کی ز دلم به دررود خوی سرشته در گلم

داروی درد شوق را با همه علم عاجزم

                            چاره کار عشق را با همه عقل جاهلم

سعدی