زودتر از آن چه

همیشه عشق به سرم می آورد
تو بر سرم آوردی
دلم به تو خوش بود
به صدای آمدنت
که گنجشک ها با شنیدن آن
در زیر دامنم بچه می کردند
از کجا باید
پرهای خونی سینه سرخ ها را
در ته کفش هایت می دیدم
تو که دعای از قفس پریدگان یک شهر
روز و شب بدرقه راهت بود

"فرنگیس شنتیا"

از کتاب: تو به روایت دهان دوخته من

نام شعر: بهت

در آخرین نامه ‌ات از من پرسیده بودی
که چه سان تو را دوست دارم؟
عزیزکم،

همچون بهار
که آسمان کبود را دوست دارد.
همچون پروانه ‌ای در دل کویر
یا زنبوری کوچک در عمق جنگل
که به گل سرخی دل داده است
و به آن شهد شیرین ‌اش.
آری، من این‌گونه تو را دوست دارم.
همچون برفی بر بلندای کوه
یا چشمه‌ای روان در دل جنگل
که تراوش ماهتاب را دوست دارد
عزیزکم،
آنگونه که خودت را دوست داری،
آنگونه که خودم را دوست دارم

همانگونه دوستت دارم.

"شیرکو بی کس"

ترجمه: بابک زمانی

دیدن روی تو هم از بامداد

درد مرا بین که چه آرام داد

"مولانا"

متن کامل شعر در ادامه مطلب

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

در من کوچه ای است
که با تو در آن نگشتم
سفری است
که با تو هنوز نرفته ام
روزها و شب هایی است
که با تو به سر نکرده ام
و عاشقانه هایی
که با تو هنوز نگفته ام ...

"افشین یداللهی"

یا (راحمه باقی پور)

منبع: نت

پی نوشت: این شعر در فضای مجازی هم به نام "افشین یدالهی" و هم به نام خانم "راحمه باقی پور" (از سریال شهرزاد) منتشر شده است.

اما برای هیچ کدام از اینها من هیچ منبع معتبری نیافتم! در صفحه خانم باقی پور در سایت شعر نو هم این شعر رو ندیدم.

بقیه در ادامه مطلب

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

دیروز آفتاب
با بوسه و سلام

به هر بام و در دمید
دیروز آفتاب
پندار ابر را
با تیغ زر درید

دیروز آفتاب در شهر می گذشت
با گامش اشتیاق
با چشم او نوازش و لبخند
با دست او نیاز به پیوند
دلهای سرد را
گرمی نشاند و رفت
عطر امید را
هر سو کشاند و رفت

ای روشنای دیده و دلهای بی شمار
ای جان آفتاب
بار دگر ز روزن دلخستگان بتاب.

"سیاوش کسرایی"

(مهرماه ١٣٦٢)

نام شعر: آفتاب در شهر

تهران، گرمابدر، مسیر قله یونزا - 95.10.24

چه کسی کشت مرا!؟

همه با آینه گفتم، آری
همه با آینه گفتم،

که خموشانه مرا می پائید
گفتم ای آینه با من تو بگو
چه کسی بال خیالم را چید؟
چه کسی صندوق جادویی اندیشه من غارت کرد؟
چه کسی خرمن رؤیایی گل های مرا داد به باد؟

سر انگشت بر آینه نهادم پرسان
چه کسی، آخر چه کسی کشت مرا؟
که نه دستی به مدد از سوی یاری برخاست
نه کسی را خبری شد، نه هیاهویی در شهر افتاد!

آینه ،اشک بر دیده به تاریکی آغاز غروب
بی صدا بر دلم انگشت نهاد.

"سیاوش کسرایی"

(مسکو، فروردین ١٣٧٠)

به یادت هست آن شب را که تنها
به بزمی ساده مهمان تو بودم؟
تو می‌خواندی که: دل دریا کن ای دوست
من اما غرق چشمان تو بودم؟
تو می‌گفتی که: پروا کن صد افسوس
مرا پروای نام و ننگ رفته است
من آن ساحل‌نشین سنگم چه دانی
چه‌ها بر سینه این سنگ رفته است
مکش دریا به خون خواندی و خاموش
تمناگر کنار من نشستی
چو ساحل‌ها گشودم بازوان را
تو چون امواج در ساحل شکستی.

"سیاوش کسرایی"

بی من چگونه ای؟

کسی هم هست که آوارگی اش را

به شانه های پهن تو بسپارد

و بگوید دوستت می دارم؟

من اما روی شانه ای تو آوار نمی شدم

پرنده می شدم.

و پرنده ای که هر شب

خواب آوازهای بی سر خود را می بیند

دلبستگی اش به صیاد خود

بی قید و شرط و واقعی تر است.

"فرنگیس شنتیا"

از کتاب: تو به روایت دهان دوخته من

نام شعر: اندوه

بجز غوغای عشق تو

درون دل نمی‌یابم

بجز سودای وصل تو

میان جان نمی‌دانم.

"عراقی"

بیا که با سر زلف تو کارها دارم

ز عشق روی تو در سر خمارها دارم

بیا که چون تو بیایی به وقت دیدن تو

ز دیدگان قدمت را نثارها دارم

"انوری"

متن کامل شعر در ادامه مطلب

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

در نهانخانۀ جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشۀ ماه فروریخته در آب

شاخه‌ها  دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید، تو به من گفتی:

ـ از این عشق حذر كن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،

آب، آیینۀ عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌ حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم . . .

باز گفتم كه : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

اشكی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، نالۀ تلخی زد و بگریخت . . .

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید كه: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کُنی دیگر از آن كوچه گذر هم . . .

بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

فریدون مشیری

                                    هر چـه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو

صد دو بیتی، صد غزل  دارم و حتی یک بغل

                                     شعر های خوب نیمایی تمامش مال تو

ضرب و آهنگ غزلهایم صدای پای توست

                                     این صدای پای رویایی تمامش مال تو

وسعت آرام اقیانوس آرام دلم

                                     ای پری خوب دریایی تمامش مال تو

خوب یادم هست گفتی عشق، یک بخش است

                                     بخش کردم، عشق یک بخشی تمامش مال تو

عشق من عشق زمینی نیست باور کن عزیز

                                     عشقم این عشق اهورایی تمامش مال تو

باز هم بیت بد پایان شعرم مال من

                                     بیت های خوب بالایی تمامش مال تو....!!!

احمدرضا نصیری

                                    باز آ که شب بدون تو فردا نمی شود

قفل دری که بین من و دست های توست

                                    در غایت سیاهی شب وا نمی شود

ورد من است نام تو هر چند گفته اند

                                    شیرین دهن به گفتن حلوا نمی شود 

عشق من و تو قصه ی تلخ مصیبت است

                                    می خواهم از تو بگسلم اما نمی شود

ای مرگ همتی که دل دردمند من

                                    دیگر به هیچ روی مداوا نمی شود 

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم

                                    احساس سوختن به تماشا نمی شود 

قلبی که همچو مشعل نم دیده شد خموش

                                     دیگر به هیچ بارقه گیرا نمی شود

درد مرا ز چهره ی خاموش کس نخواند

                                      چون شعر نا سروده که معنا نمی شود

باید ز هم گسست قیود زمانه را

                                       با کار روزگار مدارا نمی شود 

عباس خیرآبادی

نیشابور سال 1352

                                 بوسه ی اوست که چون مُهر به پیشانی ماست

شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار

                                 باز هم پنجره ای در دل سیمانی ماست

موج با تجربه ی صخره به دریا برگشت

                                 کمترین فایده ی عشق، پشیمانی ماست

خانه ای بر سر خود ریخته ایم اما عشق

                                 همچنان منتظر لحظه ی ویرانی ماست

باد پیغام رسان من و او خواهد ماند

                                  گرچه خود بی خبر از بوسه ی پنهانی ماست

فاضل نظری

                                    چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

                                    عکس شیدایی در آن آیینه ی سیما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

                                    دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

                                    گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

                                    برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف

                                    گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من فریاد دل خاموش شد

                                    آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ

                                    آگه از درد دلم زان عشق جانفرسا نبود

ای نداده خوشه ای زان خرمن زیبایی ام

                                    تا نبودی در کنارم زندگی زیبا نبود

ابوالحسن ورزی

اجرای بی نظیر شعر را با صدای استاد بنان را بشنوید

                                     ^{در پیش عزیزان جهان خوارتر از من}

^{گفتی که مرا یار وفادار بسی هست}

                                     ^{هستند ولی نیست وفادار تر از من}

^{گر طالب آنی که به یاری بنشینی}

                                     ^{بنشین که تورا نیست کسی یارتر از من}

^{چون غنچه اگر سینه ی تنگم بشکافی}

                                     ^{دانی که نبوده ست دل افگار تر از من}

 ^{خلق دو جهانست گرفتار تو لیکن}

                                     ^{در هردو جهان نیست گرفتار تر از من}

^{امروز اگر عشق گناهست " هلالی"}

                                     ^{فردا نتوان یافت گنهکار تر از من}

^{هلالی جغتایی}

شب عبور شما را شهاب لازم نیست 

                                       که با حضور شما آفتاب لازم نیست 

در این چمن که ز گلهای برگزیده پر است 

                                       برای چیدن گل، انتخاب لازم نیست 

خیال دار تو را خصم از چه می بافد؟

                                       گلوی شوق که باشد طناب لازم نیست 

ز بس که گریه نگردم غرور بغض شکست 

                                       برای غسل دل مرده آب لازم نیست 

کجاست جای تو ؟ - از آفتاب می پرسم - 

                                       سوال روشن ما را جواب لازم نیست

ز پشت پنجره بر خیز تا به کوچه رویم 

                                       برای دیدن تصویر، قاب لازم نیست

قیصر امین پور

                            می‌روم و نمی‌رود ناقه به زیر محملم

بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی

                            بار دلست همچنان ور به هزار منزلم

ای که مهار می‌کشی صبر کن و سبک مرو

                            کز طرفی تو می‌کشی وز طرفی سلاسلم

بارکشیده جفا پرده دریده هوا

                            راه ز پیش و دل ز پس واقعه‌ایست مشکلم

معرفت قدیم را بعد حجاب کی شود

                            گر چه به شخص غایبی در نظری مقابلم

آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو

                            تا نرسم ز دامنت دست امید نگسلم

ذکر تو از زبان من فکر تو از جنان من

                            چون برود که رفته‌ای در رگ و در مفاصلم

مشتغل توام چنان کز همه چیز غایبم

                            مفتکر توام چنان کز همه خلق غافلم

گر نظری کنی کند کشته صبر من ورق

                            ور نکنی چه بر دهد بیخ امید باطل

سنت عشق سعدیا ترک نمی‌دهی بلی

                            کی ز دلم به دررود خوی سرشته در گلم

داروی درد شوق را با همه علم عاجزم

                            چاره کار عشق را با همه عقل جاهلم

سعدی

بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

در نهانخانۀ جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشۀ ماه فروریخته در آب

شاخه‌ها  دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید، تو به من گفتی:

ـ از این عشق حذر كن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر كن،

آب، آیینۀ عشق گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است،

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كنی، چندی از این شهر سفر كن!

با تو گفتم:‌ حذر از عشق!؟ - ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمنای تو پر زد،

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم . . .

باز گفتم كه : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!

اشكی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، نالۀ تلخی زد و بگریخت . . .

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید كه: دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کُنی دیگر از آن كوچه گذر هم . . .

بی تو، اما، به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

فریدون مشیری

                                    هر چـه دارم غیر تنهایی تمامش مال تو

صد دو بیتی، صد غزل  دارم و حتی یک بغل

                                     شعر های خوب نیمایی تمامش مال تو

ضرب و آهنگ غزلهایم صدای پای توست

                                     این صدای پای رویایی تمامش مال تو

وسعت آرام اقیانوس آرام دلم

                                     ای پری خوب دریایی تمامش مال تو

خوب یادم هست گفتی عشق، یک بخش است

                                     بخش کردم، عشق یک بخشی تمامش مال تو

عشق من عشق زمینی نیست باور کن عزیز

                                     عشقم این عشق اهورایی تمامش مال تو

باز هم بیت بد پایان شعرم مال من

                                     بیت های خوب بالایی تمامش مال تو....!!!

احمدرضا نصیری

                                    باز آ که شب بدون تو فردا نمی شود

قفل دری که بین من و دست های توست

                                    در غایت سیاهی شب وا نمی شود

ورد من است نام تو هر چند گفته اند

                                    شیرین دهن به گفتن حلوا نمی شود 

عشق من و تو قصه ی تلخ مصیبت است

                                    می خواهم از تو بگسلم اما نمی شود

ای مرگ همتی که دل دردمند من

                                    دیگر به هیچ روی مداوا نمی شود 

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم

                                    احساس سوختن به تماشا نمی شود 

قلبی که همچو مشعل نم دیده شد خموش

                                     دیگر به هیچ بارقه گیرا نمی شود

درد مرا ز چهره ی خاموش کس نخواند

                                      چون شعر نا سروده که معنا نمی شود

باید ز هم گسست قیود زمانه را

                                       با کار روزگار مدارا نمی شود 

عباس خیرآبادی

نیشابور سال 1352

                                 بوسه ی اوست که چون مُهر به پیشانی ماست

شادمانیم که در سنگدلی چون دیوار

                                 باز هم پنجره ای در دل سیمانی ماست

موج با تجربه ی صخره به دریا برگشت

                                 کمترین فایده ی عشق، پشیمانی ماست

خانه ای بر سر خود ریخته ایم اما عشق

                                 همچنان منتظر لحظه ی ویرانی ماست

باد پیغام رسان من و او خواهد ماند

                                  گرچه خود بی خبر از بوسه ی پنهانی ماست

فاضل نظری

                                    چشم خواب آلوده اش را مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل شسته بود

                                    عکس شیدایی در آن آیینه ی سیما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

                                    دل همان دل بود اما مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

                                    گرچه روزی همنشین جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

                                    برق چشمش را نشان از آتش سودا نبود

دیدم آن چشم درخشان را ولی در این صدف

                                    گوهر اشکی که من می خواستم پیدا نبود

بر لب لرزان من فریاد دل خاموش شد

                                    آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

جز من و او دیگری هم بود اما ای دریغ

                                    آگه از درد دلم زان عشق جانفرسا نبود

ای نداده خوشه ای زان خرمن زیبایی ام

                                    تا نبودی در کنارم زندگی زیبا نبود

ابوالحسن ورزی

اجرای بی نظیر شعر را با صدای استاد بنان را بشنوید

                                     ^{در پیش عزیزان جهان خوارتر از من}

^{گفتی که مرا یار وفادار بسی هست}

                                     ^{هستند ولی نیست وفادار تر از من}

^{گر طالب آنی که به یاری بنشینی}

                                     ^{بنشین که تورا نیست کسی یارتر از من}

^{چون غنچه اگر سینه ی تنگم بشکافی}

                                     ^{دانی که نبوده ست دل افگار تر از من}

 ^{خلق دو جهانست گرفتار تو لیکن}

                                     ^{در هردو جهان نیست گرفتار تر از من}

^{امروز اگر عشق گناهست " هلالی"}

                                     ^{فردا نتوان یافت گنهکار تر از من}

^{هلالی جغتایی}

شب عبور شما را شهاب لازم نیست 

                                       که با حضور شما آفتاب لازم نیست 

در این چمن که ز گلهای برگزیده پر است 

                                       برای چیدن گل، انتخاب لازم نیست 

خیال دار تو را خصم از چه می بافد؟

                                       گلوی شوق که باشد طناب لازم نیست 

ز بس که گریه نگردم غرور بغض شکست 

                                       برای غسل دل مرده آب لازم نیست 

کجاست جای تو ؟ - از آفتاب می پرسم - 

                                       سوال روشن ما را جواب لازم نیست

ز پشت پنجره بر خیز تا به کوچه رویم 

                                       برای دیدن تصویر، قاب لازم نیست

قیصر امین پور

                            می‌روم و نمی‌رود ناقه به زیر محملم

بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی

                            بار دلست همچنان ور به هزار منزلم

ای که مهار می‌کشی صبر کن و سبک مرو

                            کز طرفی تو می‌کشی وز طرفی سلاسلم

بارکشیده جفا پرده دریده هوا

                            راه ز پیش و دل ز پس واقعه‌ایست مشکلم

معرفت قدیم را بعد حجاب کی شود

                            گر چه به شخص غایبی در نظری مقابلم

آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو

                            تا نرسم ز دامنت دست امید نگسلم

ذکر تو از زبان من فکر تو از جنان من

                            چون برود که رفته‌ای در رگ و در مفاصلم

مشتغل توام چنان کز همه چیز غایبم

                            مفتکر توام چنان کز همه خلق غافلم

گر نظری کنی کند کشته صبر من ورق

                            ور نکنی چه بر دهد بیخ امید باطل

سنت عشق سعدیا ترک نمی‌دهی بلی

                            کی ز دلم به دررود خوی سرشته در گلم

داروی درد شوق را با همه علم عاجزم

                            چاره کار عشق را با همه عقل جاهلم

سعدی