ترک های تردید در کویر ذهنم محو می شوند

به افق خاکستری خیالم خیره می شوم

روشن میکنم همراهم را

و تنها به تو پیام میدهم

روز بخیر دوستت دارم

و چند شکلک پر تپش و

ارسال.

این یعنی عشق

بله فکر میکنم همین یعنی عشق

می اندوزم

ولی افسوس که این مدرسه شهریه بالایی دارد

به اندازه یک عمر.....................

ما را زبان از گفتن آن ناگزیر است

زیبا ترین روز خدا عید غدیر است

دلهای یاران علی دریاست هر چند

جایی که در آن شیعه نازل شد کویر است

هرگز نخواهد دید دنیا همچو او را

 شاهی که فرش زیر پای او حصیر است

بر ما خدا اتمام کرده حجتش را

 زیرا که لطف او به شیعه بی نظیر است

دنیا نمی دانست قدرش را و افسوس

حالا برای گفتنش بسیار دیر است

آری زبان از گفتن آن ناگزیر است

زیباترین روز خدا عید غدیر است

گهواره آسمانی ات ابراهیم!

از ظلم زمان همیشه مبهوت شدم

قربانی خودخواهی طاغوت شدم

داوود! دوباره چشم بگشا و ببین

این بار اسیر خشم جالوت شدم

گهواره آسمانی ات ، ابراهیم!

درگیر هجوم تیر و باروت شدم

هرچند که از چشمه حق نوشیدم

از فرط فساد و فتنه فرتوت شدم

وجدان زمین پاک فراموشم کرد

تا مساله ای همیشه مسکوت شدم

مردان عرب خدا کند جمع شوند

شاید به خودم دوباره مربوط شدم

آن قدر که خون و اشک در من جاری ست

از دور شبیه قفل تابوت شدم

تمثیلی از بهشت برین: با تو بودنم

از لابلای چشم تو خود را ربودنم

گاهی  که درمیان غزل غرق می شوم

زیباست دست و پا زدنم، از تو گفتنم

سرد است بی تو کلبه شعر و ترانه ام

ای آتش تمام تپش های این تنم!

باور نمی کنی که دراین روزهای زخم

تنها کسی که ساده زجان دوست داردت، منم؟ 

اینجا سکوت می وزد و سرد می شود

من گرم در خیال تو و افسوس  خوردنم

ای میوه بهشتی من ، سیب سرخ عشق

من تا ابد به گونه تو بوسه می زنم

هرگز نرفته ز خاطر من یاد پاک تو

ای آنکه در وجود زمین سبز و روشنی

دستی به گونه خجل این بغض می زنی؟

امشب صدای کبوتر هم  گرفته سخت

باران تپیده  ولی سال هاست

لبهای خاک ترک خورده مانده است

گرچه هوای زمزمه هایم  بهارای اند

بر رود های تشنه  پاییز جاری ام

ازآسمان جماران تا  بهشت یاس

بر بال های نیایش آرمیده ام

در حالتی ز بی خودی و اندوه واری ام

احساس می کنم که در این دشت های زخم

 تنها گلم که اسیر نچیدنم

چون لحظه ای  یتیم  که در  دامن زمان

بر درد کهنه خود زانو زده، منم



تا دل خوشم

به سایه این ابرهای تار

بر من تو ای نشانه هفت آسمان ببار!

بر من ببار تا که غبار زمان شود

پنهان به زیرروزهای آخر بهار

برای زهرای مرضیه سلام الله علیها

بوی پدر را داشت  دستان دعایش

آهنگ عرفان موج می زد در صدایش

او مرهمی بر خستگی های زمین بود

سوغاتی عرش خدا بر مصطفایش

بر بال جبراییل آوردند یک شب

آن سیب پر مهر بهشتی را برایش......

وقتی که در یاس وجودش جان دمیدند

تا انتهایش عشق بود از ابتدایش

شاید خدا عاشق تر از هر روز می کرد

زیبا ترین تصویر خلقت را عطایش

از جنس این دنیا نبود این چشمه نور

" تفسیر کوثر"  شاهدی بر مدعا یش

وقتی فدک فریاد می زد از غریبی

او با تمام عشق می گفت از خدایش

نالید آخر آسمان از ناله هایش

فریاد زد دنیا ! رهایش کن، رهایش!

می رفت و پا بر شانه های قدسیان داشت

هفت آسمان، زانو زنان،  در پیش پایش

از عطر او مست است شبهای مدینه

ابری شده آرامش حال و هوایش